آشنایی با داروهای درمان آرتروز

در درمان آرتروز تغییر در سبک زندگی مثل ورزش کردن، کاهش وزن و اصلاح عادات غذایی تاثیر شگرفی در تسکین علایم دارد. علاوه بر این موارد، داروهای متعددی نیز وجود دارند که می‌توانند به شما کمک کنند.

استئوآرتریت (آرتروز) بیماری مفاصل است که در آن غضروف در اثر ساییدگی و پارگی تجزیه می‌شود و استخوان‌ها به هم ساییده می‌شوند. این باعث درد و تورم می‌شود.

پزشک ممکن است از شما بخواهد تغییراتی در سبک زندگی خود ایجاد کنید؛ از جمله ورزش کردن، کاهش وزن و اصلاح عادات غذایی. علاوه بر این موارد، داروهای متعددی نیز وجود دارند که می‌توانند به شما کمک کنند. برخی از این داروها بدون نسخه قابل تهیه هستند، در حالی که برخی دیگر نیاز به نسخه پزشک دارند. این داروها ممکن است به شکل قرص، کرم، لوسیون یا تزریق باشند.

بیشتر بخوانید: درمان قطعی آرتروز چیست؟

مسکن‌ها

این داروها درد را تسکین می‌دهند اما باعث کاهش التهاب نمی‌شوند. عملکرد آن‌ها به گونه‌ای است که نحوه واکنش بدن شما به درد را تغییر می‌دهند. گزینه‌های رایج شامل استامینوفن، ترامادول و داروهای مخدر (اپیوئید) تجویزی حاوی هیدروکدون یا اکسی‌کدون هستند. داروهای مخدر می‌توانند اعتیادآور باشند و به‌طور کلی از مصرف آن‌ها اجتناب می‌شود.

اگر به بیماری کبدی مبتلا نیستید، حداکثر مقدار مجاز مصرف روزانه استامینوفن برای شما ۴۰۰۰ میلی‌گرم است. مصرف بیش از حد آن می‌تواند منجر به آسیب کبدی یا حتی مرگ شود.

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)

این داروها التهاب و درد را کاهش می دهند. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی از محبوب ترین داروهایی هستند که برای آرتریت تجویز می شوند. NSAID ها شامل آسپرین، سلکوکسیب، ایبوپروفن و ناپروکسن هستند. آنها معمولا به شکل قرص مصرف می شوند اما ممکن است باعث ناراحتی معده یا خونریزی شوند. سلکوکسیب نوعی NSAID به نام مهارکننده COX-2 است که ممکن است نسبت به سایر NSAID ها برای معده آسان تر باشد.

مطمئن شوید که حداکثر دوز روزانه برای هر دارو را دنبال کنید. برخی از آنها نیز به عنوان کرم برای مالیدن روی مفاصل در دسترس هستند. برخی از NSAID ها ممکن است خطر بیماری قلبی یا سکته را افزایش دهند. در واقع توصیه می شود در صورت داشتن یک بیماری مداوم مانند بیماری قلبی، بیماری کبد یا بیماری کلیوی، از NSAID ها استفاده نکنید. NSAID ها غیر مخدر و غیر اعتیادآور هستند.

مواد ایجاد کننده تحریک متقابل

این‌ها کرم‌ها و پمادهایی هستند که حاوی ترکیباتی مانند منتول یا کپسایسین (همان ماده‌ای که باعث ایجاد سوزش در فلفل‌های تند می‌شود) هستند. مالیدن این مواد روی مفاصل دردناک ممکن است مانع از رسیدن پیام‌های درد به مغز شود.

گلوکزامین و کندرویتین

این‌ها مکمل‌های غذایی هستند که بدون نیاز به نسخه پزشک قابل تهیه بوده و به صورت خوراکی مصرف می‌شوند. نتایج مطالعات نشان‌دهنده هیچ‌گونه مزیت قابل‌توجهی نیست؛ بنابراین، مصرف آن‌ها ممکن است برای شما مفید باشد یا نباشد.

کورتیکواستروئیدها (استروئیدها)

این‌ها داروهای قدرتمندی (مانند کورتیزون و پردنیزون) هستند که تورم را کاهش می دهند و سیستم ایمنی بدن را سرکوب می‌کنند. پزشک ممکن است آن‌ها را به صورت قرص تجویز کند یا مستقیماً در محل درد تزریق نماید. اثرات این داروها پس از چند روز احساس می‌شود و حدود دو ماه باقی می‌ماند.

پزشکان توصیه می‌کنند که بیش از سه تزریق استروئید در سال انجام ندهید و استفاده از آن‌ها را برای مدتی نامحدود ادامه ندهید. تزریق کورتیکواستروئیدها می‌تواند باعث نازک شدن استخوان در نزدیکی محل تزریق و همچنین تخریب بیشتر غضروف شود.

هیالورونیک اسید

این ماده به‌طور طبیعی در مایع مفصلی وجود دارد و به‌عنوان یک روان‌کننده عمل می‌کند. با این حال، در افراد مبتلا به آرتروز، هیالورونیک اسید تجزیه می‌شود؛ بنابراین ممکن است پزشک تزریق این مایع را برای شما تجویز کند. پزشک این ماده را در محل درد (معمولاً زانو) تزریق می‌کند. انجام این تزریق‌ها می‌تواند جایگزینی برای مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی باشد. البته برخلاف کورتیزول، حدود پنج هفته طول می‌کشد تا تسکین درد احساس شود. این تزریق‌ها برای همه مؤثر نیستند و هزینه بالایی دارند. لازم است در مورد این گزینه با پزشک خود مشورت کنید.

بیشتر بخوانید: انواع تزریق مفصلی در درمان آرتروز

جدیدترین داروهای آرتروز چیست؟

اگرچه اخیراً هیچ درمان جدیدی برای آرتروز تأیید نشده است، محققان همچنان به دنبال راه‌هایی برای مدیریت و درک بهتر درد آرتروز هستند. محققان همچنین به دنبال استفاده از داروهای بیولوژیک و سایر داروهای اصلاح‌کننده بیماری برای توقف یا کند کردن پیشرفت آسیب غضروف در آرتروز هستند./