به گزارش کلینیک آنلاین روماتولوژی و به نقل از مداسکیپ، در مطالعه ای جدید مشخص شد ژن های کودک ممکن است شانس ابتلای مادر به آرتریت روماتوئید را افزایش دهد.
یافته های این تحقیق توانست روش مطالعه سابقه بیماری زنانی که قصد بارداری دارند را تغییر دهد؛ پزشک در اینگونه موارد از همسر وی درباره زمینه ژنتیکی اش سوال می کرد. معمولا خانواده زن یا شوهر مورد توجه و بررسی قرار نمی گیرد اما با اینحال، میکروچیمریسم جنینی(وجود شمار اندکی از سلول ها که ریشه در فرد دیگری دارد و در نتیجه دارای ساختار ژنتیکی متفاوتی است)، قادر است در برخی زنان طی دهه های متمادی باقی مانده و مقاومت کند.
تحقیقات گذشته آرتریت روماتوئید را به فاکتورهای مختلف ژنتیکی و محیطی شامل سبک زندگی و عفونت های قبلی مربوط می دانست. آرتریت رومـاتویید با این مــــوارد همراهی ژنتیکی دارد:HLA- DR4 و HLA-DRB1 و انواعی از آللهای دیگر موسوم به اپیتوپهای مشترک. ژن های آنتی ژن لوکوسیتی انسانی (HLA) در فرایندی که سیستم ایمنی بدن برای تشخیص سلول های خود از سلول های خارجی استفاده می کند، دخیل هستند.
احتمال ابتلای زنان به آرتریت روماتوئید نسبت به مردان 3 برابر بیشتر است و اغلب در دهه 40 و 50 زندگی خود علایم بیماری را نشان می دهند. به گفته محققان این تحقیق، این موضوع نشان می دهد که فاکتورهای مربوط به بارداری نقش موثری دارند.
جمعیت بیشتر زنان مبتلا به آرتریت روماتوئید
این تیم تحقیقاتی ژن های مادران و کودکان آنها را با یا بدون اپی توپ مشترک یا دیگر اشکال ژن های HLA که شانس ابتلا به آرتریت روماتوئید را افزایش می دهند، تجزیه کردند. جمعیت مورد مطالعه شامل 300 مادر مبتلا به آرتریت روماتوئید، 550 کودک آنها و 200 نفر پدران این کودک ها بود. گروه کنترل شامل 300 مادر بود که به آرتریت روماتوئید مبتلا نبودند به همراه 530 کودک آنها و 260 نفر پدران این کودکان.
کودکانی که اپی توپ مشترک مثبت داشتند به طور چشمگیری شانس ابتلا به آرتریت روماتویئد را در یک مادر اپی توپ مشترک منفی افزایش می دادند، اما در مادران اپی توپ مشترک مثبت این درصد چشمگیر نبود.
این یافته ها نشان می دهد که علاوه بر ژنتیک خود مادر که شانس ابتلای او به آرتریت روماتوئید را تعیین می کند، داشتن جنینی با آلل های پرخطر خاص، این احتمال را افزایش خواهد داد.
یک تئوری در توضیح این پدیده این است که سیستم ایمنی بدن زنان پروتئین های تولید شده توسط جنین را تشخیص داده و به اشتباه سلول های جنینی را بعنوان یک درمان برچسب می زند که باعث یک واکنش ایمنی و علایم روماتیسمی در مادر می گردد.
یافته های این تحقیق می تواند زمان درمان بیماری را تحت تاثیر قرار داده و راه را برای مداخله هرچه زودتر روماتولوژیست ها باز نماید.
محققان درحال برنامه ریزی برای بررسی ژنتیکی چندنسلی مادران افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید هستند تا بتوانند نقش پروتئین های رمزی HLA و میکروچیمریسم ها را جستجو کنند. همچنین آنها می خواهند جمعیت بیمار را به سایر گروه های نژادی گسترش دهند؛ در این مطالعه همه زنان سفیدپوست بودند.
این تحقیق به ما در شناخت آرتریت روماتوئید در زنان با اپی توپ مشترک منفی کمک می کند. بیمارانی که اپی توپ مشترک در آنها منفی است معمولا شکل خفیف آرتریت روماتوئید را نشان می دهند و درمورد این زنان تحقیقات کمتری صورت گرفته است.
در این مطالعه این سوال مطرح شد که آیا لازم است درمان این بیماران قبل از شروع و توسعه علایم بیماری شروع شود؟
محققان این مطالعه با اشاره به نتایج شگفت این مطالعه بر تکرار مجدد تحقیق و تایید داده ها تاکید کردند.
نتایج این تحقیق در همایش سالیانه American Society of Human Genetics (ASHG) سال 2014 ارائه شد./
یافته های این تحقیق توانست روش مطالعه سابقه بیماری زنانی که قصد بارداری دارند را تغییر دهد؛ پزشک در اینگونه موارد از همسر وی درباره زمینه ژنتیکی اش سوال می کرد. معمولا خانواده زن یا شوهر مورد توجه و بررسی قرار نمی گیرد اما با اینحال، میکروچیمریسم جنینی(وجود شمار اندکی از سلول ها که ریشه در فرد دیگری دارد و در نتیجه دارای ساختار ژنتیکی متفاوتی است)، قادر است در برخی زنان طی دهه های متمادی باقی مانده و مقاومت کند.
تحقیقات گذشته آرتریت روماتوئید را به فاکتورهای مختلف ژنتیکی و محیطی شامل سبک زندگی و عفونت های قبلی مربوط می دانست. آرتریت رومـاتویید با این مــــوارد همراهی ژنتیکی دارد:HLA- DR4 و HLA-DRB1 و انواعی از آللهای دیگر موسوم به اپیتوپهای مشترک. ژن های آنتی ژن لوکوسیتی انسانی (HLA) در فرایندی که سیستم ایمنی بدن برای تشخیص سلول های خود از سلول های خارجی استفاده می کند، دخیل هستند.
احتمال ابتلای زنان به آرتریت روماتوئید نسبت به مردان 3 برابر بیشتر است و اغلب در دهه 40 و 50 زندگی خود علایم بیماری را نشان می دهند. به گفته محققان این تحقیق، این موضوع نشان می دهد که فاکتورهای مربوط به بارداری نقش موثری دارند.
جمعیت بیشتر زنان مبتلا به آرتریت روماتوئید
این تیم تحقیقاتی ژن های مادران و کودکان آنها را با یا بدون اپی توپ مشترک یا دیگر اشکال ژن های HLA که شانس ابتلا به آرتریت روماتوئید را افزایش می دهند، تجزیه کردند. جمعیت مورد مطالعه شامل 300 مادر مبتلا به آرتریت روماتوئید، 550 کودک آنها و 200 نفر پدران این کودک ها بود. گروه کنترل شامل 300 مادر بود که به آرتریت روماتوئید مبتلا نبودند به همراه 530 کودک آنها و 260 نفر پدران این کودکان.
کودکانی که اپی توپ مشترک مثبت داشتند به طور چشمگیری شانس ابتلا به آرتریت روماتویئد را در یک مادر اپی توپ مشترک منفی افزایش می دادند، اما در مادران اپی توپ مشترک مثبت این درصد چشمگیر نبود.
این یافته ها نشان می دهد که علاوه بر ژنتیک خود مادر که شانس ابتلای او به آرتریت روماتوئید را تعیین می کند، داشتن جنینی با آلل های پرخطر خاص، این احتمال را افزایش خواهد داد.
یک تئوری در توضیح این پدیده این است که سیستم ایمنی بدن زنان پروتئین های تولید شده توسط جنین را تشخیص داده و به اشتباه سلول های جنینی را بعنوان یک درمان برچسب می زند که باعث یک واکنش ایمنی و علایم روماتیسمی در مادر می گردد.
یافته های این تحقیق می تواند زمان درمان بیماری را تحت تاثیر قرار داده و راه را برای مداخله هرچه زودتر روماتولوژیست ها باز نماید.
محققان درحال برنامه ریزی برای بررسی ژنتیکی چندنسلی مادران افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید هستند تا بتوانند نقش پروتئین های رمزی HLA و میکروچیمریسم ها را جستجو کنند. همچنین آنها می خواهند جمعیت بیمار را به سایر گروه های نژادی گسترش دهند؛ در این مطالعه همه زنان سفیدپوست بودند.
این تحقیق به ما در شناخت آرتریت روماتوئید در زنان با اپی توپ مشترک منفی کمک می کند. بیمارانی که اپی توپ مشترک در آنها منفی است معمولا شکل خفیف آرتریت روماتوئید را نشان می دهند و درمورد این زنان تحقیقات کمتری صورت گرفته است.
در این مطالعه این سوال مطرح شد که آیا لازم است درمان این بیماران قبل از شروع و توسعه علایم بیماری شروع شود؟
محققان این مطالعه با اشاره به نتایج شگفت این مطالعه بر تکرار مجدد تحقیق و تایید داده ها تاکید کردند.
نتایج این تحقیق در همایش سالیانه American Society of Human Genetics (ASHG) سال 2014 ارائه شد./
