آشنایی با انواع پولیپ و علایم آنها

پولیپ، رشد غیر طبیعی توده های کوچک خوش خیم از سلول‌ها درون بدن است و ممکن است در جدار بسیاری از اندام‌ها از جمله گوش‌ها، گلو، رحم، معده، روده‌ها و پوست ایجاد شود. اگرچه بیشتر آنها غیر سرطانی هستند اما احتمال سرطانی شدن پولیپ ها وجود دارد.

پولیپ، رشد غیر طبیعی توده های کوچک خوش خیم از سلول‌ها درون بدن است و ممکن است در جدار بسیاری از اندام‌ها از جمله گوش‌ها، گلو، رحم، معده، روده‌ها و پوست ایجاد شود. دو نوع رایج پولیپ وجود دارد: نوع اول از یک ساقه آویزان است و پزشکان آن را پایه‌دار می‌نامند. نوع دوم صاف است و مستقیماً از بافت اطراف خود رشد می‌کند و به آن پولیپ بی‌پایه می‌گویند. برخی از پولیپ‌ها خوش‌خیم هستند و نمی‌توانند به سرطان تبدیل شوند. برخی دیگر می‌توانند. احتمال ابتلا به سرطان به محل، علت و مدت زمانی که در آنجا بوده‌اند بستگی دارد. علائم پولیپ به محل قرارگیری پولیپ بستگی دارد و البته بسیاری از پولیپ‌ها هیچ علامتی ندارند.

پولیپ‌های روده بزرگ

این پولیپ ها شایع‌تر از آن چیزی هستند که فکر می‌کنید و نزدیک به 40 درصد از ما به آنها مبتلا می‌شویم. دو نوع اصلی وجود دارد:

1- پولیپ‌های هایپرپلاستیک کوچک که در نزدیکی انتهای روده بزرگ رشد می‌کنند و به سرطان تبدیل نمی‌شوند.

2- پولیپ‌های آدنوماتوز افراد بیشتری را تحت تأثیر قرار می‌دهند. اگر بزرگ باشند، احتمال سرطانی شدن آنها بیشتر است اما، معمولاً سال‌ها طول می‌کشد و اکثر آنها غیرسرطانی باقی می‌مانند.

پولیپ‌های روده بزرگ: تشخیص و درمان

در طول کولونوسکوپی، پزشک از ابزاری برای قرار دادن یک دوربین کوچک در مقعد استفاده می‌کند تا بتواند روده بزرگ را بررسی کند. اگر پولیپ ببیند، آنها را برمی‌دارد. همچنین تکه‌ای از آن را برای بررسی با میکروسکوپ به آزمایشگاه می‌فرستند. این فرآیند که بیوپسی نامیده می‌شود، روشی است که از طریق آن متوجه سرطانی بودن آن می‌شوند. اگر پزشک پولیپ‌ها را در مراحل اولیه پیدا کرده و بردارد، احتمال ابتلا به سرطان کمتر می‌شود. آنها می‌توانند به شما در تصمیم‌گیری در مورد زمان انجام این کار کمک کنند، اما اکثر افراد باید در ۵۰ سالگی برای بررسی پولیپ‌ها کولونوسکوپی انجام دهند.

پولیپ‌های گوش

این خوشه‌های انگور مانند در گوش میانی یا کانال گوش رشد می‌کنند. آنها اغلب قرمز هستند و هنگام لمس به راحتی خونریزی می‌کنند. گاهی اوقات می‌توانند سرطانی باشند. در ابتدا ممکن است برای پزشک دشوار باشد که تشخیص دهد که آیا آنها به خودی خود رشد کرده‌اند یا در اثر عفونت یا بیماری دیگری ایجاد شده‌اند.

پولیپ‌های گوش: تشخیص و درمان

اگر پزشک احتمال دهد که پولیپ‌ها ناشی از عفونت هستند، ممکن است برای خلاص شدن از شر آنها آنتی‌بیوتیک تجویز کند. اگر این کار مؤثر نباشد، ممکن است یک قطعه کوچک را برای بررسی زیر میکروسکوپ برش دهد تا ببیند آیا سرطانی هستند یا خیر. اگر از بین نروند، احتمالاً برای خلاص شدن از شر آنها به جراحی نیاز خواهید داشت.

پولیپ بینی

اکثر پولیپ بینی غیرسرطانی هستند. آنها در داخل مجاری بینی یا سینوس‌ها ظاهر می‌شوند، زمانی که پوشش داخلی برای مدت طولانی ملتهب و متورم باشد. آنها می‌توانند حس چشایی یا بویایی شما را تضعیف کنند و باعث آبریزش بینی، سردرد و خروپف شوند. اغلب آنها به اندازه‌ای بزرگ می‌شوند که باعث عفونت یا مشکل در تنفس می‌شوند.

پولیپ بینی: تشخیص و درمان

پزشک با مشاهده علائم به وجود پولیپ بینی مشکوک می شود و با ابزاری به نام آندوسکوپ بینی، بینی را معاینه می کند تا از وجود آن مطمئن شود. داروهای خوراکی یا به شکل اسپری، ممکن است به خلاص شدن از شر آنها کمک کند. در صورت وجود عفونت، آنتی‌بیوتیک‌ها ممکن است کمک کنند. اگر آنتی‌بیوتیک‌ها مؤثر نباشند، پزشک می‌تواند از آندوسکوپ برای برداشتن پولیپ‌ها استفاده کند. اما اگر پولیپ‌های شدید دارید، ممکن است به جراحی پیچیده‌تری نیاز داشته باشید.

پولیپ‌های رحم

این پولیپ‌ها که به عنوان پولیپ‌های آندومتر نیز شناخته می‌شوند، در پوشش داخلی رحم رشد می‌کنند. برخی از آنها با یک ساقه نازک متصل هستند (به آنها پایه‌دار می‌گویند). برخی دیگر از یک پایه پهن رشد می‌کنند (به آنها بی‌پایه می‌گویند). آنها شکلی گرد دارند و می‌توانند به کوچکی یک دانه کنجد یا به بزرگی یک توپ گلف باشند. پولیپ های رحم معمولاً غیرسرطانی هستند، اما می‌توانند دوره ماهانه شما را تغییر دهند یا باردار شدن را دشوار کنند.

پولیپ رحم: تشخیص و درمان

همراه با معاینه، جزئیات چرخه ماهانه - مدت زمان، تعداد دفعات، میزان خونریزی، لکه بینی بین دوره ها - می تواند به پزشک کمک کند تا تصمیم بگیرد که آیا پولیپ دارید یا خیر. پزشک زنان برای تشخیص دقیق تر از معاینه و نمونه برداری از پولیپ هم کمک می گیرد. اگر هیچ علامتی نداشته باشید، ممکن است نیازی به درمان نداشته باشید. اما اگر پولیپ ها باعث خونریزی شدید، مشکلات بارداری یا بعد از یائسگی شوند، پزشک برای از بین بردن آنها تصمیم خواهد گرفت. داروها می توانند علائم را کاهش دهند، اما فقط جراحی می تواند پولیپ ها را از بین ببرد.

پولیپ تارهای صوتی

پولیپ تارهای صوتی رشد یا ضایعه غیرسرطانی روی پوشش تارهای صوتی است. معمولاً فقط در یک طرف تارهای صوتی رشد می‌کند. صدای شما ممکن است گرفته، بم‌تر از حد معمول یا در وسط جمله قطع شود و ممکن است صحبت کردن یا آواز خواندن به تلاش یا نیروی بیشتری نیاز داشته باشد.

پولیپ تارهای صوتی: تشخیص و درمان

پزشک سابقه کامل مشکلات صوتی شما را بررسی می کند. همچنین لوله‌ای را از طریق دهان عبور می دهد تا تارهای صوتی را بررسی کند. او رفلاکس اسید، آلرژی‌ها و مشکلات هورمونی را هم بررسی می‌کند. همه اینها می‌توانند مشکلات صوتی شما را بدتر کنند. استراحت صوتی و تمرینات ویژه صوتی ممکن است تمام چیزی باشد که برای بهبود نیاز دارید. این تا حدودی به نحوه استفاده شما از صدایتان بستگی دارد. یک خواننده حرفه‌ای ممکن است به جراحی نیاز داشته باشد.

پولیپ معده

پولیپ معده روی پوشش معده تشکیل می‌شود. اکثر آنها سرطانی نمی‌شوند، اما برخی از انواع آنها به این معنی است که احتمال ابتلا به سرطان در آینده بیشتر است. آنها اغلب هیچ علامتی ایجاد نمی‌کنند. پزشک معمولاً هنگام معاینه شما به دلایل دیگر، آنها را پیدا می‌کند.

پولیپ معده: تشخیص و درمان

اگر پزشک به پولیپ معده مشکوک باشد، با ابزاری به نام آندوسکوپ داخل معده را بررسی می‌کند. اگر نوعی از آن به نام آدنوما را ببیند که می‌تواند به سرطان تبدیل شود، ممکن است آن را بردارد یا تکه‌ای از آن را برای بررسی بردارد. این نمونه برای بررسی باکتری هلیکوباکتر پیلوری که با پولیپ معده مرتبط است، آزمایش می شود و در صورت وجود، آنتی‌بیوتیک تجویز می شود. برای پولیپ‌های کوچک که آدنوما نیستند، ممکن است فقط آنها را تحت نظر بگیرند تا ببینند در آینده چه اتفاقی می‌افتد. احتمالاً پولیپ‌های بزرگ را نیز برمی‌دارند./